Fruit for president!

Thais fruit is ronduit gevaarlijk. De smaak is zoveel intenser dan die van de vruchten die in Nederland voor bananen, mango’s en ananas doorgaan. Fruit is overal. De hele dag door. Je struikelt er soms letterlijk over.

’s Morgens vroeg begint het al. Ik loop mijn guesthouse uit en kom voorbij een paar tuinen met fruitbomen die hun vruchten op straat laten vallen. Manoeuvrerend tussen de tot smoothiebar omgetoverde fietsen kom ik van terras bij de straat. De verleiding van de sapjes en smoothies is vaak onweerstaanbaar. Als ik aan de straatrand wacht tot ik ‘veilig’ kan oversteken razen de tuktuks en pickup trucks met manshoge stapels doerians en ananassen me voorbij. Het zou hier zomaar een vak kunnen zijn, professioneel fruitstapelaar. De inhoud van een volledige fruitkraam past namelijk uitstekend op een brommer.

Drakenfruit, een schoteltje mangostukjes en iets wat sprekend op aardbeien lijkt – maar wat een goedgelukte cupcake blijkt te zijn-  liggen her en der naast de glazen water en kopjes espresso op de huistempeltjes waar ik voorbij wandel. Ze houden de geesten en voorouders goedgestemd. Goede smaak hebben ze. Die geesten dus, het opeten van offers laat ik aan de poezen en ratten over.

Zelf begin ik de dag liever met banana french toast. Wentelteefjes met gebakken banaan dus. Soms met mijn eerste fruit juice van de dag. Zelden de laatste. Versgesneden fruit met ijsklontjes, water en soms wat munt of basilicum in een blender. En zodra ik nu een blender hoor rammelen op straat krijg ik dus zin in een koud sapje. In de loop van de dag ontkom ik niet aan de verkopers, vlaggen en borden die me lokken met hun mango sticky rice, fried rice in een ananas of simpelweg een zakje vol verkoelende stukjes meloen. Uiteraard met de meest wonderlijke spellingen en uitspraken. Op het menu staat ook vaak pittige papayasalade of zelfs bananenbloesemsalade. Dat laatste kende ik nog niet. Maar het is heerlijk! Zeker iets om in Nederland wat toko’s voor af te lopen!

Op weg naar school rijden we minutenlang langs een fruit- en bloemenmarkt. Het ligt er vol vruchten die ik nog moet proberen. Net als het snackrek van de 7/11 en Tesco. Daar domineren de gedroogde doerian, kokos, banaan, mango, papaya, bael fruit, longan en nog allerlei vruchten die ik niet herken – mijn thaise woordenschat breidt zich elke dag uit, maar mijn leeskunst beperkt zich tot เจ (vegan). Eén voor één probeer ik ze. Tropische zon in een zakje.

Gister probeerde ik voor het eerst verse herbal fruit tea. Vers fruit, verse kruiden, heet water in een stenen kruik met een deksel. En daar gaat de steeds een scheut kokend water bij. Als je iced tea bestelt, giet de verkoper het simpelweg over een beker vol ijsklontjes. Fris, zoet en koud. Goede concurrentie voor mijn mangosap.

In Chiang Mai is twee stuks fruit per dag echt een onmogelijke opgave. Je blijft het eten als je de hele dag fruit ziet, ruikt, proeft en zelfs hoort, dankzij de ijverige verkopers en hun blenders. Fruit rules in Thailand – en over de echte machthebbers denk en schrijf ik maar even niets, want ik wil hier nog even kunnen blijven.

Zou ik het leven thuis ook zo fruitig kunnen inrichten? Die roepende verkopers laat ik eigenlijk liever in Thailand achter. Fruit in de vensterbank is wel het proberen waard. Misschien leeft m’n munt en basilicum nog wel als ik terug ben, dat is een mooie start voor de dagelijkse smoothies en sapjes. Ik probeer uit te vogelen wat er in mijn salades zit, schrijf op hoe het heet en zoek de recepten op pinterest. En ik maak maar vast een paar mooie foto’s van de markten en creatief gespelde menu’s voor aan de keukenmuur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s